Lees hier het interview met onze ambassadeur Tanja Jadnanansing!

  • Naam: Tanja Jadnanansing
  • Leeftijd: 50
  • Functie: programmamanager Albeda College en 1 keer per week docent 
  • Aantal onderwijsjaren: Zes jaar woordvoerder onderwijs in de Tweede Kamer en nu werkzaam in het onderwijs 
  • Jouw inspiratiebron: ik ga elke dag bewust op zoek naar inspiratie door in de ochtend te lezen uit spirituele boeken, door naar muziek te luisteren en soms een spoken word op te zoeken. De schoonheid van creativiteit in kunst en cultuur inspireert vaak tot een goed gesprek.
  • Favoriete quote: verandering komt niet als wij wachten op de ander of op een andere tijd. Wij zijn diegene waar wij op wachten. ( vrij vertaald naar de prachtige quote van president Obama)

 

1.  Wat is jouw relatie tot het Rotterdams onderwijs?

ik woon in Amsterdam en reis elke dag naar Rotterdam om te werken in het Rotterdams onderwijs en ik zie op beide plekken zoveel jongeren die dankzij het onderwijs kunnen groeien en bloeien en wat bijzonder dat ik daar een beetje aan kan bijdragen.

 

2. Wat vind je van het idee achter ConnecTeach010?

Ik geloof in de verbinding waar connect voor staat, in het samenbrengen van mensen en ideeën om zo kennis, inzicht en ervaring te bundelen.

 

3. Wat heeft het onderwijs nog nodig volgens jou? Wat is je ultieme droom? 

Ik pleit vooral voor het beroepsonderwijs en zou willen dat wij naast taalvaardigheden, rekenvaardigheden en vakvaardigheden ook levensvaardigheden een plek in het curriculum geven. Zelf heb ik samen met een groep studenten de module persoonlijk leiderschap met LEF ontwikkeld. Luisteren, Empathie en Feedback als uitgangspunt voor het rijke gesprek om samen te groeien naar de beste editie van jezelf.

 

4. Wat is je mooiste onderwijsmoment? Wat is je altijd bijgebleven?

In de klas gingen wij in debat over een actuele kwestie en bijna iedereen deed geanimeerd mee behalve een jongeman die nog niet zolang in Nederland woonde.

Hij deed wel mee met zijn hele lichaam, je zag dat hij betrokken was, zijn ogen, zijn handen, zijn blik, alles straalde die betrokkenheid uit maar hij zei niets.

Toen ik hem vroeg waarom hij niet meedeed sprak hij de zin uit die mij intrinsiek motiveert om te doen wat ik doe. Hij zei:”juf, ik wil zo graag meedoen maar ik heb de woorden niet, wilt u mij die leren”.